''Μην κρατάς αναμνήσεις, κράτα τα μαθήματα''
Σε οποιαδήποτε κατάσταση, και σχέση κάθε είδους στην ζωή μας , όταν κάτι , η κάποιος φεύγει από αυτή, μας αφήνει αναμνήσεις από όσα ζήσαμε μαζί του. Είναι πολύ δύσκολο για όλους μας να αποχωριζόμαστε ανθρώπους που τρέφουμε συναισθήματα για εκείνους. Έτσι καθώς ο καιρός περνά μας μένουν όλα στο μυαλό χαραγμένα σαν αναμνήσεις, πόσο καλό όμως μας κάνει τελικά αυτό?
Οι αναμνήσεις είναι στο μυαλό μας σαν ξεθωριασμένες εικόνες, ξεκινούν να εμφανίζονται από την παιδική μας ηλικία και αυξάνονται μεγαλώνοντας, κάποιες μας κάνουν να νοσταλγούμε, κάποιες να πονάμε, και άλλες μας κάνουν καλύτερους, η χειρότερους ανθρώπους. Οι αναμνήσεις στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούν κυρίως παρελθόν , και είτε είναι καλές , είτε όχι, μας επηρεάζουν πάρα πολύ.
Μεγαλώνουμε με την φιλοσοφία πως πρέπει να ζούμε με αναμνήσεις από όλες τις καταστάσεις , και απο τα καθημερινά βιώματα μας , και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προσπερνάμε τα μαθήματα που μας διδάσκει κάθε ανθρώπινη σχέση. Περνώντας απο διάφορα μεταβατικά στάδια σαν άνθρωπος , άρχισα να αναρωτιέμαι αν αξίζει να κρατάς και να βασίζεσαι τόσο πολύ στις αναμνήσεις που δημιουργούνται μεγαλώνοντας. Δεν λέω πολύ γλυκό να έχεις σκέψεις από διάφορες στιγμές που περνάς με ανθρώπους που σε διάλεξαν και τους διάλεξες και σε διάλεξαν, με τους φίλους, την οικογένεια σου, τον έρωτα σου, το εργασιακό σου περιβάλλον, κατά πόσο όμως σε οφελεί κάτι που πέρασε στο χρονοντούλαπο?
Στις δύσκολες κυρίως περιστάσεις σχέσεων στην ζωή μας, που δεν τελειώνουν με τον τρόπο που θα θέλαμε, η έφυγαν ενώ πραγματικά δεν το θέλαμε, κρατά με τις καλές η τις κακές αναμνήσεις και συνεχίζουμε με αυτές, πήραμε όμως κάποιο μάθημα από αυτές? και αν ναι , το κρατήσαμε για να μας βοηθήσει ώστε στην επόμενη μας σχέση οποιουδήποτε είδους, να μην κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη?
Είμαι της άποψης πως οι αναμνήσεις μας κάνουν ευάλωτους, και δεν μας βοηθούν να προχωρήσουμε, ενώ τα μαθήματα βελτιώνουν τον τρόπο σκέψης μας, ηρεμούν το μυαλό μας, και μας ωριμάζουν σαν ανθρώπους.
Θεωρώ πως οι ''κακές'' αναμνήσεις , δίνουν στον εγκέφαλο μας μεγαλύτερο ερέθισμα απο ότι τις ''καλές'' αναμνήσεις , και αυτό μας κάνει ευάλωτους, και δεν μας αφήνει να σκεφτούμε όσο ώριμα απαιτεί κάθε κατάσταση στην καθημερινότητα μας. Για αυτό ας δώσουμε περισσότερη προσοχή στο τι έχει να μας διδάξει κάθε άνθρωπος που περνά από την ζωή μας, παρά να κρατάμε αναμνήσεις που μας κρατούν πίσω.
Οτι φεύγει από εμάς, η ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι το χάνουμε μέσα απο τα χέρια μας, δυστυχώς η ευτυχώς ανήκει στο παρελθόν, και το παρελθόν δεν πρέπει να έχει θέση στο μέλλον, δεν γίνεται το χθές να συνυπάρχει με το τώρα, αν θέλουμε να κάνουμε μια υγιής διαδρομή στην ζωή μας.
Οι αναμνήσεις είναι στο μυαλό μας σαν ξεθωριασμένες εικόνες, ξεκινούν να εμφανίζονται από την παιδική μας ηλικία και αυξάνονται μεγαλώνοντας, κάποιες μας κάνουν να νοσταλγούμε, κάποιες να πονάμε, και άλλες μας κάνουν καλύτερους, η χειρότερους ανθρώπους. Οι αναμνήσεις στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούν κυρίως παρελθόν , και είτε είναι καλές , είτε όχι, μας επηρεάζουν πάρα πολύ.
Μεγαλώνουμε με την φιλοσοφία πως πρέπει να ζούμε με αναμνήσεις από όλες τις καταστάσεις , και απο τα καθημερινά βιώματα μας , και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προσπερνάμε τα μαθήματα που μας διδάσκει κάθε ανθρώπινη σχέση. Περνώντας απο διάφορα μεταβατικά στάδια σαν άνθρωπος , άρχισα να αναρωτιέμαι αν αξίζει να κρατάς και να βασίζεσαι τόσο πολύ στις αναμνήσεις που δημιουργούνται μεγαλώνοντας. Δεν λέω πολύ γλυκό να έχεις σκέψεις από διάφορες στιγμές που περνάς με ανθρώπους που σε διάλεξαν και τους διάλεξες και σε διάλεξαν, με τους φίλους, την οικογένεια σου, τον έρωτα σου, το εργασιακό σου περιβάλλον, κατά πόσο όμως σε οφελεί κάτι που πέρασε στο χρονοντούλαπο?
Στις δύσκολες κυρίως περιστάσεις σχέσεων στην ζωή μας, που δεν τελειώνουν με τον τρόπο που θα θέλαμε, η έφυγαν ενώ πραγματικά δεν το θέλαμε, κρατά με τις καλές η τις κακές αναμνήσεις και συνεχίζουμε με αυτές, πήραμε όμως κάποιο μάθημα από αυτές? και αν ναι , το κρατήσαμε για να μας βοηθήσει ώστε στην επόμενη μας σχέση οποιουδήποτε είδους, να μην κάνουμε ξανά τα ίδια λάθη?
Είμαι της άποψης πως οι αναμνήσεις μας κάνουν ευάλωτους, και δεν μας βοηθούν να προχωρήσουμε, ενώ τα μαθήματα βελτιώνουν τον τρόπο σκέψης μας, ηρεμούν το μυαλό μας, και μας ωριμάζουν σαν ανθρώπους.
Θεωρώ πως οι ''κακές'' αναμνήσεις , δίνουν στον εγκέφαλο μας μεγαλύτερο ερέθισμα απο ότι τις ''καλές'' αναμνήσεις , και αυτό μας κάνει ευάλωτους, και δεν μας αφήνει να σκεφτούμε όσο ώριμα απαιτεί κάθε κατάσταση στην καθημερινότητα μας. Για αυτό ας δώσουμε περισσότερη προσοχή στο τι έχει να μας διδάξει κάθε άνθρωπος που περνά από την ζωή μας, παρά να κρατάμε αναμνήσεις που μας κρατούν πίσω.
Οτι φεύγει από εμάς, η ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι το χάνουμε μέσα απο τα χέρια μας, δυστυχώς η ευτυχώς ανήκει στο παρελθόν, και το παρελθόν δεν πρέπει να έχει θέση στο μέλλον, δεν γίνεται το χθές να συνυπάρχει με το τώρα, αν θέλουμε να κάνουμε μια υγιής διαδρομή στην ζωή μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου