Η επόμενη μέρα
Δεν ξέρω αν είμαστε στην αρχή , η στην μέση αυτής της τουλάχιστον για την γενιά μου πρωτόγνωρης πανδημίας, παρ΄ όλα αυτά η συγκεκριμένη κατάσταση, θα υπάρχει στη μνήμη μου , σαν μία από τα πιο έντονες ψυχολογικές διαδικασίες που έχω ζήσει, όχι για εμένα προσωπικά, αλλά γιατί είναι μια μαζική δοκιμασία. Είναι σαν ένα πεδίο μάχης, που μπορεί για την ώρα να μην έχεις δεχτεί εσύ την σφαίρα, αλλά βλέπεις τους γύρω σου να ξαπλώνουν από μία. Αυτή η πανδημία δεν είναι μόνο μια αρρώστια για το ανοσοβιολογικό του καθενός μας, αλλά μια αρρώστια που αφορά και την ψυχική μας υγεία. Δεν θέλω να επεκταθώ στα υγειονομικά μιας και δεν είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός, ο στόχος που μπήκα ξανά μπροστά από την οθόνη και το πληκτρολόγιο μου, είναι γιατί με προβληματίζει έντονα η ''επόμενη μέρα'' Ξέρω πως είναι αρκετά πολυφορεμένη αυτή η φιλοσοφία από ειδικούς και μη, αλλά θεωρώ πως με όλες τις παράπλευρες επιπτώσεις που έχει αυτή η κατάσταση (δεν εννοώ την υγεία ) - αυτές οι μέρες ...